Domaine du Moulin Granger Sancerre 2010

De wijn waarvan ik vooraf dacht dat hij met ruime voorsprong op de eerste plek zou eindigen in mijn mini-sauvignon blanc-proeverij, komt op slechts de derde stek. Waarom had ik er dan zo'n hoge verwachting van? Omdat er "Sancerre" op het etiket staat. De gemiddelde Nederlander staat in de supermarkt met deze fles in de hand tevergeefs op het etiket te zoeken naar welke druif of druiven hier dan in zitten. Als ze de fles überhaupt al pakken, want het prijskaartje zal menigeen afschrikken. Iemand met een bovengemiddelde interesse in wijn weet echter dat een witte Sancerre altijd gemaakt is van de sauvignon blanc druif. Ook staan ze doorgaans hoger aangeschreven dan een "gewone" witte wijn waarbij pontificaal het druivenras is vermeld op het etiket. Deze kwam overigens bij de AH vandaan voor €9,99 alcoholpercentage 12,5%. Maar prijs en/of reputatie is geen garantie voor goede smaak. Dit is echter nog altijd subjectief, dus mijn bevindingen mag u best met een korreltje zout nemen. Tenslotte bepaalt iedereen voor zichzelf wat hij of zij lekker vindt. En zo hoort het ook te zijn en te blijven. In het aroma van deze Sancerre kwam citroen naar voren. Al opwarmend kwam ook gelukkig weer buxus en kattenpis opzetten, maar alles gematigd. Het stoof niet het glas uit. Uiteraard zaten er zuren in de wijn, maar die hadden naar mijn mening strakker gemoeten. Uiteindelijk zat er nog een bittertje in de afdronk die niet lang was. Al met al was hij zeker niet vervelend, maar een echte doordrinker is het niet.

Chêne du Périgord Bergerac sec Sauvignon 2009

De eerste beschrijving van de vier sauvignon blanc's die ik met elkaar heb vergeleken. Eén nadeel van zo'n mini proeverij is dat je een heel klein referentiekader creëert. Ik heb slechts vier wijnen die ik met elkaar vergelijk, en meestal probeer ik uitersten te selecteren. De resultaten zouden wellicht dichter bij elkaar zitten, wanneer ik bijvoorbeeld vier sauvignon blanc's uit hetzelfde gebied met elkaar zou vergelijken. Nu heb ik een Chileen, een Nieuw Zeelander en twee Fransen uit verschillende gedeelten van Frankrijk met elkaar vergeleken. Dat zou best nog eens appels met peren vergelijken kunnen zijn. Hoe dan ook, slechts vier wijnen en dat betekent altijd dat er eentje de pisang is en als vierde eindigt. Dat wil nog helemaal niet zeggen dat dit dus een slechte of onsmakelijke wijn is, helemaal niet. Nummer vier heb ik bij BeterWijn.nl vandaan voor €5,45 exclusief verzendkosten, alcoholpercentage 12%. Hij komt uit de Bergerac. Het gebied net ten oosten van de Bordeaux en met vergelijkbare grondsoorten en klimatologische omstandigheden. En misschien juist dat terroir maakt hem zo anders dan bijvoorbeeld een Sancerre, Touraine of Pouilly-Fumé, die allemaal uit het Loire-gebied komen. Bij de proeverij kwamen alle wijnen koud uit de koelkast, té koud dus, maar met tussenpozen van een uur heb ik mijn bevindingen opgeschreven, dus ik heb ze allemaal geproefd op het moment dat de temperatuur voor elke wijn optimaal was. Enkele wijnen veranderden dan ook regelmatig per uur, maar er was er ook eentje die constant bleef. De sauvignon blanc van vandaag was redelijk veranderlijk. De kleur lichtgeel met een klein groen zweempje, dat gold overigens voor alle wijnen, daarin geen verschillen. Te koud in het glas was deze al redelijk aromatisch. Opwarmend kwamen de typische sauvignon blanc geuren steeds sterker opzetten: buxus, kattenpis. Bij het proeven kwam licht de smaak van amandel naar voren, welke zich in de afdronk ook nog eens manifesteerde door middel van een klein bittertje. Strakke zuren waren er echter niet, eerder iets licht zoets. In vergelijking met de andere zorgde het ontbreken van het nodige zuur voor een bepaalde molligheid. Niet echt vervelend, maar ook niet echt uitnodigend om flink door te drinken. Overigens was dit de enige fles uit 2009, de rest allemaal uit 2010, dus misschien dat daar ook nog het verschil in zit. Als je echter geen vergelijkingsmateriaal voor handen hebt, is deze nog niet eens verkeerd.

Sartirano Barolo DOCG 2006

Deze was in de opruiming bij de C1000 voor €8,70 alcoholpercentage 13,5% druivenras: nebbiolo 100%. Weer een voor mij nieuw druivenras afgestreept. Of hij in deze Barolo ook kenmerkend is voor het hele ras betwijfel ik. Dan zal ik er toch echt meerdere met elkaar moeten vergelijken. Deze wijn heeft een heldere dieprode kleur met een oranje randje. Het aroma van de houtrijping komt al gelijk omhoog nog voordat ik gewalst heb. Ook komt hier weer het aroma van charcuterie opzetten en ook de associatie met het aroma van pinot noir komt bij me op. Zijn hier al ouderdomsverschijnselen merkbaar? In de aanzet zit een minuscuul zoetje. De tannines vallen heel erg mee en hij is een beetje branderig in de keel. Naar mijn gevoel overheerst de houttoon welke langzaam overgaat in vanille naarmate de wijn meer met zuurstof in aanraking komt. In het glas blijft hij zich ontwikkelen en later komt de fruitigheid van kers en aardbei naar voren. Een hoog zuurgehalte zou kenmerkend zijn voor deze druif, maar in deze wijn valt die erg mee, of tegen, afhankelijk van hoe je dat bekijkt. Bij een penne gerecht met spekjes, tomaat, aubergine, courgette, parmezaanse kaas en groene pesto was deze wijn redelijk goed in balans. Deze fles had echter niet nog later geopend moeten worden. Of ik hem "lekker" vond is een heel ander verhaal. Aan de ene kant heb ik in mijn achterhoofd zitten dat het "een BAROLO!" is en hem dus wel lekker móet vinden. Aan de andere kant is dit ook gelijk mijn eerste Barolo en heb ik op dat gebied nog geen referentiekader. Ik had er hogere verwachtingen van, laat ik het zo zeggen. Nog daargelaten dat ik überhaupt wijn "lekker" vind, dus deze ook. Als het echt bagger was geweest, had ik dat vast ook wel vermeld. Maar ik denk dat er betere Barolo's te vinden zijn.

Bodega Norton Barrel Select Merlot 2008

Drie merlot's had ik al in mijn wijnkast liggen; voor de mini-merlot proeverij wilde ik nog een vierde erbij hebben. Gezien de prijzen van degenen die ik al had, besloot ik dat het een iets duurdere moest zijn om een beetje tegenwicht te bieden, ervan uitgaand dat het kwaliteitsniveau dan ook iets hoger zou liggen. Achteraf bleek deze inschatting helemaal te kloppen. Ik koos voor deze Argentijn met houtrijping, bewust. Bij de Albert Heijn voor €6,99 alcoholpercentage 14%. Op het etiket alvast geen bombarie: "het karakter van deze wijn laat een subtiele balans zien tussen druiven en eikenhout, resulterend in een stevige body, rijke smaken en een delicate afdronk". En er is geen woord van gelogen. Magenta kleur, volle neus, waarbij het hout al te ruiken is. Van de vier geproefde merlot's heeft deze de meeste tannines, het resultaat van onder andere de houtopvoeding. Hij heeft inderdaad een volle smaak, mijn hele mond wordt ingepakt en ik heb het gevoel hier met een stevige eetwijn te maken te hebben. Ik proef kers en vanille. Hij is ook het meest branderig van de vier, misschien het gevolg van het redelijk hoge alcoholpercentage. Op het eind zit een bittertje en de afdronk is middellang. In het glas blijft deze wijn zich verder ontwikkelen en opent zich meer en meer bij elk proefrondje. De terechte winnaar.

Alameda Valle Central Merlot 2010

ALDI €2,79 alcoholpercentage 13,5% druivenras: merlot 100%. Zin en onzin van het wijnetiket deel 3. Met deze Chileen hebben we voor wat betreft de mini-merlot proeverij in ieder geval de opwaartse lijn te pakken. Het etiket kraamt echter in dit geval ook weer onzin uit: "De merlot druif geeft deze wijn een volle smaak en excellente afdronk". Van excellente afdronk kan natuurlijk geen sprake zijn. Een wijn met een excellente afdronk staat niet bij de ALDI voor deze prijs. Zo'n wijn zou allang opgeschaald zijn naar de zelfstandige wijnwinkels en zou voor duizenden dollars op veilingen verhandeld worden. Hij is echter wel iets verrassender en zeker langer dan van de twee merlots die ik hiervoor heb beschreven. De kleur gaat van magenta naar paars. Het aroma is dat van simpel gekneusde druiven. Hij heeft weinig tannines, ik had niet anders verwacht, en de smaak is fruitig. Voornamelijk kers proef ik en er zit een verrassend, bijna Italiaans, zuurtje in. Hij is echter nog steeds veel te dun om van "een volle smaak" te kunnen spreken.

Tot slot nog op het etiket het advies om deze met schroefdop uitgeruste fles, toch vooral liggend te bewaren! Anders droogt de schroefdop uit, denk ik. Voor je het weet slaat de schroefdopschimmel toe en heb je een gevalletje schroefdop in je wijn. Ik maak er verder geen woorden meer aan vuil...dit is té erg.

La Marouette IGP Merlot 2009

C1000 €4,39 alcoholpercentage 13% druivenras: merlot 100%. Zin en onzin van het wijnetiket deel 2. Heel veel onzin staat er niet op dit etiket gelukkig, slechts één onwaarheid: "Deze merlot is krachtig" staat er te lezen. Net als de merlot van gisteren, zou ik die krachtterm krachtig willen ontkrachten. "Kracht" is hier niet van kracht; kan natuurlijk ook helemaal niet: we hebben het hier over merlot! De druif die traditioneel aan blends uit de Bordeaux wordt toegevoegd om nu juist een beetje zachtheid aan de wijn te geven. En ook deze was net als de merlot van gisteren heel zacht! Zo zacht dat ik het riedeltje gewoon kan kopiëren en plakken voor wat betreft de body van deze wijn. Body zegt u? Zeg maar skelet, want hij is weer flinterdun, zonder afdronk. In het aroma begint het nog veelbelovend, in ieder geval beter dan die zoete geuren van de French Rebel van gisteren. De geur van potgrond, kers en krenten is hier nog aanwezig. Jammer dat het niet terugkomt in de smaak.

French Rebel Bordeaux Merlot 2009

Zin en (voornamelijk) onzin van het wijnetiket deel 1. Wederom proef ik vier wijnen tegelijk, allemaal gemaakt van de merlot druif. Niet mijn favoriet, de merlot. Wanneer er dan ook nog eens regelrechte onzin uitgekraamd wordt op het etiket, ben ik er helemaal klaar mee. Het begint op het hoofdetiket: French New World Wine, With Old World Charm. Op het achteretiket staat dat uitgelegd. Honderd procent Franse wijn, gemaakt op een "Nieuwe Wereld manier": veel fruit, een pure, eerlijke smaak en nadrukkelijk geen houtrijping. Tot zover nog niets aan de hand voor wat betreft onzin of leugens, hooguit maken ze zich hier schuldig aan gewichtigdoenerij. We gaan verder. "Gezonde, zachte, krachtige rode wijn. Met deze wijn zet u echt iets goeds op tafel". Een gezonde wijn? Volgens mij wordt iemand als Ilja Gort op zijn vingers getikt als hij zoiets op zijn etiketten zet, om vervolgens gesommeerd te worden deze tekst aan te passen. En dan zet Ilja er tenminste nog zijn eigen bedenkingen bij en spoort zijn lezers aan toch vooral ook nog aan lichaamsbeweging te doen en er een gezonde levensstijl op na te houden. Nee, deze French Rebel merlot is gewoon "gezond". Het valt me nog mee dat ze niet de dagelijks aanbevolen hoeveelheid vermelden. In diezelfde zin is de wijn trouwens ook nog eens zacht én krachtig tegelijk. Knap. Ook hebben ze het over complexiteit, volle smaak en mooie afdronk. En dan nu mijn proefnotities: mooie magenta kleur. Hij ruikt zoet: ik ruik cassis, jam en vanillesuiker. Ik verwacht dan ook een zoetje, minimaal in de aanzet, maar die blijft uit. Op dat punt verschilt hij al in ieder geval met een "echte" Nieuwe Wereld wijn. Tannines zijn er vrijwel niet, dus voor wat betreft de zachtheid scoren ze in ieder geval één punt. Hij is inderdaad fruitig, maar nog voordat ik kan proeven waarnaar hij smaakt, valt hij gelijk dood in mijn mond. Nog een slok: hetzelfde effect. Niets, maar dan ook niets blijft er in je mond hangen. Alsof je een doodgeslagen, warm biertje zit te drinken. Letterlijk bijna zakt hij onderuit. Aan mijn gehemelte blijft niets plakken, zijkanten van de binnenkant van mijn mond niets en de enige reden waarom ik wel nog beneden iets proef, is omdat ik de slok nog in mijn mond heb zitten. Zodra ik doorslik of uitspuug, is alles gelijk verdwenen. Mooie afdronk my ass! Er is zelfs geen afdronk. En complex is deze al helemaal niet. En dun, ongelooflijk dun, alsof je water met een drupje frambozensiroop drinkt. ALDI €3,49 alcoholpercentage 13,5%. Alleen geschikt voor het bereiden van gerechten, coq au vin bijvoorbeeld, niet bedoeld voor consumptie. Geloof me, niet doen!

Tertre du Moulin Saint-Émilion Grand Cru 2007

Druivenrassen en verhoudingen niet vermeld, maar bijna zeker dat de blend bestaat uit merlot, cabernet franc en cabernet sauvignon. Gekocht in Frankrijk bij de Intermarché voor €9,30, alcoholpercentage 13,5%. Donkerpaarse tot dieprode kleur. Een volwassen, complex aroma komt op. In de aanzet zit een minuscuul zoetje en in m'n keelgat is hij iets branderig. Er is geen sprake van houtrijping op het etiket, maar als deze die wel heeft gehad, dan is het goed verborgen. Een frisse smaak heeft hij, met indrukken van braam, aardbei, rozenbottel, basilicum, anijs en venkel. De tannines zijn al redelijk afgebouwd en in mijn beleving is deze 2007 op dit moment perfect op dronk. Een mooie wijn.

Les Nobles Dentelles Gigondas 2008

De bovenkant van de kurk was zo droog en de kurk zat zo vast dat hij er in brokjes uitkwam. Ik kon niet anders dan de kurk de fles in duwen. Resulterend in stukjes kurk drijvend op het wijnoppervlak. Door een theezeefje overgeschonken in een karaf en twee velletjes keukenpapier fungeerden als het laatste filter bij het inschenken van het glas. Een hoop gedoe, maar het was het zeker waard. Deze fles kwam bij de Intermarché uit Frankrijk vandaan voor €8,50. Alcoholpercentage 14,5% druivenrassen: grenache, syrah en mourvèdre, oftewel GSM. Een kleine hint van anijs in het aroma. Met z'n redelijk hoge alcoholpercentage voelde hij een beetje branderig aan. Met één glas merkte ik dat gelijk al. Hij hakte er goed in. Hij was vol, krachtig en toch ook nog fris en lekker sappig; veel rood fruit. Kortom: mjammie! Deze komt bij mijn aanraders.

Dauvergne & Ranvier Saint Joseph 2009 Vin Rare

De winnaar uit mijn mini-syrah proeverij is er eentje die al jong gedronken kan worden, zoals ik nu heb gedaan, maar uitstekend geschikt is om langer op te leggen. Niet alleen de enorm lange kurk die eruit kwam is daar een indicatie van, maar ook de constatering dat deze wijn zich nog verder kan ontwikkelen. Mooie, diepe magenta kleur. Enorm fruitig aroma en in smaak komt dit terug. Het is een enorm sappige wijn, voornamelijk kersensmaak. Er zit een heel klein zoetje in de aanzet, hij is redelijk tannineus en gelukkig zit er ook het karakteristieke pepertje in. Hij heeft een gedeeltelijke houtopvoeding gehad, maar daar merk je echt helemaal niets van. Ook een aanwijzing dat hij nog langer moet blijven liggen, om het hout beter in de wijn te kunnen laten integreren. Tijdens de vakantie gekocht bij de Carrefour in Frankrijk voor €8,95. Alcoholpercentage 13%. Wanneer je van fruitige wijn houdt: nu opentrekken. Voor meer complexiteit: een jaar of acht laten liggen. Hij kan het hebben.

Armand Bastien Hermitage 2005

De tweede plek en de zilveren plak voor deze Hermitage in de mini-syrah proeverij. Eerlijk gezegd ook weer een medaille met een randje, een oranje randje wel te verstaan, want ook deze wijn vertoonde ouderdomsverschijnselen terwijl een wijn uit 2005 in mijn ogen toch echt iets langer mee zou moeten kunnen. Naast het oranje randje aan de overwegend dieprode kleur van deze wijn, ontbrak hier ook de typische scherpe kruidigheid in de vorm van een pepertje. Hij traande overigens wel mooi in het glas, mooie kerkramen, zoals ze dat noemen. Het alcoholpercentage bedroeg 13,5%. Het aroma van rood fruit en ook weer de geur van het stophoest snoepje. Het rode fruit komt ook in de smaak voor, die over het algemeen nog best fruitig is, maar ook een beetje mollig en éénzijdig. De scherpte is ervan af. Deze wijn staat toch een plekje hoger dan de Nieuwe Wereld syrah die ik gisteren heb beschreven. Dat is puur omdat hij niet gefabriceerd is. Hij is alleen een jaar te laat opengetrokken naar mijn idee. Destijds bij een ALDI filiaal in Frankrijk gekocht voor €12,99. Een best stevige prijs voor een wijn die slechts vijf jaar meegaat.

Swartland Winery Shiraz 2009

Destijds in de bonus bij Albert Heijn voor €3,49 alcoholpercentage 14% druivenras: syrah 100%. Op de derde plek geëindigd in mijn mini-syrah proeverij, maar er waren slechts vier kandidaten en deze Swartland hoeft niet trots te zijn op deze bronzen plak. Dat hij geen laatste is geworden is puur omdat de 1988 syrah van gisteren niet meer goed drinkbaar was. Het is weer zo'n typische Nieuwe Wereld reageerbuiswijn. Gemaakt in het wijnlaboratorium in plaats van in de wijngaard. Donkerrode, bijna paarse kleur. Kruidig aroma. Het bekende (en in mijn ogen vervelende) gemaakte zoetje in de aanzet. Het typische Nieuwe Wereld houtsmaakje waarvan het aannemelijk is dat het een toevoeging betreft. Hij is wel spicy, beetje branderig op het tandvlees en de smaak van zwarte bessen zit erin. Hij is absoluut drinkbaar maar mist karakter.