Georges Dubœuf AOC Morgon Côte du PY Jean-Ernest Descombes 2015

Morgen is het de derde donderdag in november. De release-dag van de jongste Beaujolais. Nee, Beaujolais Nouveau of Primeur zal ik niet zo snel meer bespreken op Wijn-Blog. Een Cru Beaujolais des te liever. Vandaag heb ik een Morgon in m'n glas uit het gulle oogstjaar 2015. Donkerpaars, kleurintensiteit 3 uit 5. De eerste snuif ruikt al heerlijk, rijpe zoete zwarte kersen, kirsch, heel klein hintje perendrups, framboos, zuurstokken. In de mond een zoetje gevolgd door hoge zuren, speekselopwekkend, klein bittertje, gemiddelde afdronk. Redelijk intense smaak van voornamelijk kersenfruit, kirsch, klein likje vanillemerg. De gedeeltelijke opvoeding in groot, gebruikt hout proef je nauwelijks terug nog. Wellicht na wat extra jaren flesrijping maar wat mij betreft trek je deze fruitgedreven, gulle wijn nu open om er van te genieten. Ongecompliceerd, fruitig, jong... zo af en toe heb je daar ook behoefte aan. Alcohol is 13,5%, dit exemplaar kwam bij Wine In Black vandaan.

Viña Gravonia DOCa Rioja Blanco Crianza 2000

Toen mijn vrouw mij de fles wijn uit de koeling aanreikte dacht ze dat het rosé was. Zo intens gekleurd is deze witte wijn inmiddels. Een wijn van nu negentien jaar oud waarvan vier jaar in Amerikaans eiken en nog eens vier jaar flesrijping voordat hij op de markt verscheen. Alcohol is slechts twaalf procent en de druif is honderd procent macabeo. In Rioja beter bekend als viura. Een intens oranje kleur in het glas. Alsof ik Licor 43 heb ingeschonken. Het aroma van gedroogde bloemenhoning, abrikoos, lychee, licht aards, kruidig, laos, citroengras. Vooral niet te koud schenken. Speekselopwekkende hoge zuren, beendroog, lichtjes drogend op de tanden, klein kruidig bittertje, gemiddelde lengte van de afdronk. Ingetogen smaak, gedroogde honing, lychee, citroen, limoen zest. Een delicate wijn die vraagt om een hartig tussengerecht. Ik denk aan iets vegetarisch. Bij Restaurant De Jong in Rotterdam heb ik eens een subliem gerecht mogen proeven van gele biet met truffel, zoiets. Hun website is ruk maar de gerechten (en de wijnen) des te lekkerder. Zo ook de wijn van vandaag, althans voor wat betreft het laatste: lekker. Absoluut geen allemansvriend, daar is hij te out of the ordinary voor. Voor echte wijnliefhebbers, smaak-nerds, alleseters. Verkrijgbaar bij de betere wijnspeciaalzaak.

Vincent Dauvissat AOC Chablis Grand Cru 'Les Clos' 2008

Nou. Ik neem m'n woorden terug voor wat betreft Chablis en houtgebruik. Van de drie Chablis' die ik achter elkaar heb geproefd hadden er maar liefst twee "hout gehad". Ik was altijd in de veronderstelling dat om de strakheid van de wijn te bewaren standaard INOX werd gebruikt. Niet dus. Ook het exemplaar van vandaag heeft houtrust genoten. Deels maar wel in nieuw hout. Na elf jaar flesrijping is dat toch het eerst wat opvalt. Alcohol is 13%. Redelijk intens citroengeel gekleurd in m'n glas. Tonen van gedroogde honing, lychee, citroen, vanille. In de mond beendroog, strakke en hoge zuren. Gemiddeld intense smaken. Citroen, honing, ananas, vanille, ziltig. Het lijkt wel of de wijnen subtieler en eleganter worden naarmate de klassering stijgt. Ik had voor de gelegenheid een dozijn Zeeuwse oesters erbij geprepareerd. Het zilte zeewater overstemde deze Chablis en ik vermoed dat ze bij de Louis Jadot beter matchen. Ik moet eerlijk zeggen dat die van de drie dan ook mijn voorkeur geniet, ook al is het een "gewone" Chablis. Zo zie je maar weer: prijs, klassering, naam en faam... alles staat of valt met de smaak van de proever. Hoewel deze Grand Cru van vandaag totaal geen fouten bevat, absoluut correct is, kwalitatief hoogwaardig, buitengewoon vief voor een witte wijn van alweer elf jaartjes "oud" en ook gewoon "lekker". Toch zal ik me een volgende keer nog eventjes achter de oren krabben voordat ik 90 euro voor een fles wijn zal neertellen. Op zich nog een "koopje" aangezien ik online prijzen van 140 euro zag langskomen. Ach ja, weer een ervaring rijker.

William Fevre AOC Chablis Premier Cru Montmains 2015

M'n tweede Chablis op rij. Schreef ik bij de vorige nog dat houtopvoeding not done is, moet ik mezelf gelijk alweer corrigeren. De Chablis van vandaag heeft wel degelijk houtopvoeding genoten zij het beperkt. Slechts de helft van de wijn ging maximaal een half jaar in eikenhouten vaten van gemiddeld zes jaar oud. Ik betwijfel of ik dat überhaupt ga kunnen terugproeven in de wijn. Het is een Premier Cru, dat is een stapje hoger dan een "gewone" Chablis. Hierboven zit nog de Grand Cru, die ga ik als laatste proeven in de hoop dat dat ook de beste en lekkerste zal zijn. Maar titels, medailles en klasseringen zijn geen aspecten van een wijn waar ik me blind op zal staren. De inhoud van de fles is alles dat er toe doet. In het glas helder, licht strogeel tot wit-goud. Een ingetogen neus, maïs, ziltig, zoute popcorn, zonnebloemolie, grassig, anijs, schitterend bouquet. In de mond strak, laat trekkende hoge zuren, speekselopwekkend, iets drogend op de tanden. Hele elegante stijl, minder bombastisch, voor zover je daarvan kunt spreken, dan de Louis Jadot in m'n vorige blogpost. Smaakvol maar subtiel, ziltig, citroen, anijs, maïs, hooi, zonnebloemolie, zoute popcorn, mineralig, grassig. Op z'n tijd kan ik enorm genieten van een vette, geëikte Chardonnay maar dan wordt de druif ondergeschikt gemaakt aan de stijl van de wijn. Nu proef ik de essentie van de druif en z'n terroir. Als een spons zuigt de chardonnay-druif de kenmerken op van het gebied waar hij wordt geteeld. Dit is zo strak dat het "vet" wordt en dan heb ik het over het "straattaal-vet". Een pleidooi naar alle wijndocenten op welk niveau dan ook: laat Chablis altijd een onderdeel van je opleiding zijn, het is nodig. Net als Pouilly-Fumé overigens maar dat is weer een ander verhaal. Chablis. Een iconische wijn. Wie dit niet kan waarderen heeft het niet begrepen. Alcohol is 13%, mijn exemplaar kwam bij de Franse Intermarché vandaan.

Louis Jadot AOC Chablis Cellier de la Sablière 2017

Oesterwater. Zo regelmatig eet ik geen oesters maar wanneer ik dat doe worden ze uiteraard begeleid door een wijn. Oesterwater heet dat dan. Wat is nou eigenlijk oesterwater? Het antwoord daarop is niet eensluidend. Meerdere wijnen hebben die "titel" geclaimed. Chablis, Picpoul de Pinet, Muscadet. Alledrie logische keuzes maar een definitieve "nummer 1" is er niet. Een formule wel: de wijn is wit, strak, mineralig en ziltig. Wat mij betreft zouden er best nog veel meer kandidaten toegevoegd kunnen worden aan die top drie. Wijnen van de druif sauvignon blanc bijvoorbeeld. Hoe dan ook, vandaag heb ik een Chablis in m'n glas. Geen twijfel over mogelijk: altijd 100 procent chardonnay. Houtrijping? Not done. Dat wil zeggen: geen hout om het hout. Voor de betere Chablis moet je wel even in de buidel tasten en je eerste indruk zal zijn: "Is dit chardonnay?". Ja dus. Strak als sauvignon blanc maar minder stuivend. Geen vettig botertje, geen Werther's Original, geen boterbabbelaar. Chardonnay waait met alle winden mee. De kameleon onder de druiven. Zuigt elk terroir op als een spons. In dit geval kalk, klei en fossiele schelpdieren. In het glas helder, fonkelend goud-geel. In de neus zoute popcorn, anijs, citroen, maïs, zonnebloemolie. In de mond strak, hoge zuren, speekselopwekkend, ziltig, behoorlijk ziltig, mondvullend, lange afdronk. Redelijk intense smaak, mineralig, ziltig, citroen, anijs, kruidig, hooi. Wat is dit heerlijk! Bijna Duitse precisie zou ik willen zeggen. Riesling maar dan Chardonnay. En ik hou zo van die zuurtjes! Vroeger, voordat ik aan wijncursussen begon en voordat mijn smaak zich begon te ontwikkelen in positieve zin, zou ik dit "zure meuk" gevonden hebben. Net zoals ik niet van bitters hield. Vandaag de dag omarm ik deze extremen. Vooral wanneer het allemaal in balans is. Ik ben zo blij dat ik een avontuurlijke wijndrinker ben in plaats van teruggrijpen naar het oude vertrouwde. Verras me, maak me blij! Deze wijn doet dat. Al ben ik me er zeer van bewust dat niet iedereen mijn mening zal delen. Maar dat is het mooie aan wijn, mensen en smaak. Diversiteit. De Louis Jadot van vandaag heeft 12,5% alcohol, geen hout, verkrijgbaar bij de betere wijnspeciaalzaak.

#Sherryweek Bodegas Barbadillo DO Sherry-Jerez-Xérès Obispo Gascón Palo Cortado

M'n vierde beschrijving van een Palo Cortado alweer op Wijn-Blog. Vandaag sluit ik de #Sherryweek 2019 af met deze mysterieuze maar machtig mooie meditatiewijn. In het glas heel licht nevelig, amber, barnsteen gekleurd. Een complex aroma, "roest", rumrozijnen, notig, maggi, zest, bruine appel, mokka, een kakofonie van vreemde geuren. Geuren die doorgaans niet in rode of witte wijnen voorkomen, tenzij er een fout in de wijn zit. Bij deze Sherry is het allemaal zo bedoeld. Twintig jaar in een solera-systeem van houten vaten, alcohol is 21,5%. In de mond droog, hoge zuren, zacht, rond en filmend, een beetje dik zelfs, tergend lange afdronk. Intense maar ingetogen smaken, mokka, maggi, bruine appel, rinse appelstroop, notig, zest, gedroogd steenfruit. Wat is Sherry toch een prachtig product! Volledig onterecht nog vaak in het verdomhoekje bij Libelle-huisvrouwen uit de jaren zeventig en tachtig geplaatst. Toegegeven: in die periode nipte ik ook stiekem m'n eerste slokje uit moeders glas maar vandaag de dag kan ik er ook nog en steeds meer van genieten. Goed dat er een speciale week aan Sherry is gewijd alhoewel wat mij betreft deze godendrank het hele jaar door wel een plekje in het spotlicht mag hebben. Verkrijgbaar bij de betere wijnspeciaalzaak.

#Sherryweek Bodegas Barón DO Sherry-Jerez-Xérès Xixarito Oloroso

Het is #Sherryweek. Ik trap af met een oloroso, pas m'n tweede op Wijn-Blog. De vorige was dulce, zoet, het exemplaar van vandaag is droog. De druif palomino fino is wit maar door het ouderen van de Sherry van minimaal vijftien jaar in een solera-systeem is die kleur donkerbruin, een 'Cola-kleur'. Hij is wel mooi helder. Enorm complex in de neus, hoestsiroop, rinse appelstroop, overrijpe bruine banaan, maggi, rumrozijnen, notig. In de mond bijna beendroog, hoge zuren, speekselopwekkend, zacht, geen tannines, licht alcoholisch, warm. Qua smaak niet ingetogen maar wel elegant en subtiel. Rinse appelstroop zonder zoet, hartig, rumrozijnen, mokka, notig, maggi, belegen. Ook al zo complex, heel moeilijk te beschrijven maar ik hou d'r van. En wat is dit een prachtig "slank" exemplaar als je begrijpt wat ik bedoel. Kost wat maar dan hebbie ook wat. Alcohol is 19,2%, schitterend etiket, verkrijgbaar bij Barrels To Bottles te Rotterdam.

Viña Tridado Fortaleza del Rey Rosé Wine Tempranillo 2018

Misschien wel het laatste glas rosé voor mij in het jaar 2019 alhoewel ik nog een "Ottje" op voorraad heb die me verleidelijk aan ligt te kijken. Over Provence-rosé gesproken: de Spaanse rosado van vandaag heeft een ongebruikelijke tint. Daar waar de kleur van rosé in Spanje doorgaans wat intenser rood is, heeft deze toch wel heel erg veel weg van de rosé uit de Franse streek van lavendel: licht zalmroze. In de neus licht kruidig, rode appel, citroen. In de mond droog, hoge zuren, speekselopwekkend, sappig, gek genoeg zelfs wat filmend, mondvullend. Smaken van peer, citroen, ook qua smaak enorm Provençaals. Subtiel en elegant. Een compleet raadsel voor mij waarom een Spaanse producent een kopie zou willen maken van een Frans product in plaats van er een eigen draai en identiteit aan te geven maar het zal wel een commerciële inslag hebben, ik kan niets anders verzinnen. Maakt mij absoluut niet uit hoor, ik heb sowieso een voorkeur voor Provence rosé met de "Whispering Angel" als benchmark. Niet dat dit exemplaar daaraan kan tippen maar hij doet heel erg hard zijn best. En voor het geld hoef je hem niet te laten staan. Alcohol is slechts elf procent, geen hout, verkrijgbaar bij de Albert Heijn.

Azienda Agricola Monti Cecubi IGT Lazio Abbuoto Filari San Raffaele 2017

Ik heb het hier wel eens vaker over de "Druifbijbel", Wine Grapes. Een enorm dik boekwerk, dunne blaadjes, kleine letters, 1242 bladzijden. Maar liefst 1368 verschillende druiven waar wijn van wordt gemaakt zijn er in beschreven. "Uit" heb ik het boek nog lang niet alhoewel het mij fascineert van "A tot Z". Die "Z" is van de zweigelt, de laatste druif in het boek. De "A", de eerste druif in het boek heb ik vandaag in m'n glas: de abbuoto. Het is zo'n "vergeten" druif. Het was even een zoektocht maar ik heb de producent gevonden die er als enige ter wereld een monocépage van maakt. Hij heeft (nog) geen importeur in Nederland dus kocht ik een paar flessen van zijn wijnen en liet die verschepen. Niet met de bedoeling om ze te verkopen maar om ze te proeven. En wie weet wordt ik wel importeur, ga ik m'n eigen wijnwinkel beginnen. De naam weet ik dan al: "van Abbuoto tot Zweigelt". En dan ga ik alleen maar monocépages verkopen, het liefst van alleen maar vergeten druivenrassen. Een hele niche markt, dat dan weer wel. Terug naar de realiteit. Een ingetogen aroma, nog wat gesloten, tijm, eucalyptus. In de mond zijdezacht, medium tot hoge zuren, speekselopwekkend, heel sappig, iets drogende tannines (3 uit 5). Rood fruit, rode bessen, rode kersen, elegante stijl, licht aards in de afdronk. Alcohol is 13%, zes maanden rijping in groot hout. Toegankelijk maar geen allemansvriend, apart maar geen buitencategorie. De tien euro per fles die ik ervoor betaalde is-ie waard.

Azienda Agricola Monti Cecubi IGT Lazio Terrae d'Itrj rosso 2017

In de serie "opmerkelijke blends" misstaat de wijn van vandaag zeker niet. Een mix van de druivenrassen abbuoto, serpe en cabernet sauvignon, zes maanden gerijpt in groot hout, alcohol is 13%. Een vrij complex aroma. Een beetje groen, doperwten, speculaas, vanille, rabarber, tijm, eucalyptus. Intrigerend. Een zacht mondgevoel, medium zuren, speekselopwekkend, enorm sappig, tannines 2 uit 5, iets drogend. Gemiddelde smaakintensiteit, rode bessen, vanillemerg, licht aards. Een jaar of twee extra flesrijping zal hem mijns inziens goed doen. Mijn exemplaar kocht ik rechtstreeks bij de wijnboer, ze zoeken nog een Nederlandse importeur.

Azienda Agricola Monti Cecubi IGT Lazio Thymos bianco 2018

Een unieke en iets mystieke blend van de druivenrassen falanghina flegrea, ook wel boccabianca genoemd, aangevuld met san giuseppe, uva pane en de ciciniello. Producent Monti Cecubi gebruikt wel vaker "vergeten" druiven en dat is een goede zaak. Iets pétillant in het glas, helder, een prachtige gouden kleur. Dat laatste verbaast me niet zo, de druif san giuseppe is een blauwe druif dus dat er wat meer kleur in zit is goed mogelijk. Gemiddeld aromatisch, fris, gele appel, anijs, perzik, mango. In de mond droog, voldoende zuren, meer filmend dan strak, vooral niet te koud schenken, iets drogend op de tanden, klein bittertje, lange afdronk. Ingetogen smaken, iets ziltig, mineralig, gele appel, citroen, ananas, munt, anijs. Lichte complexiteit, diepgang, geen wijn om achteloos achterover te klokken. Alcohol is 13%, geen hout. Rechtstreeks af wijnhuis, ze zoeken nog naar een importeur voor Nederland.

Domaine des Cognettes IGP Val de Loire 'Les Barbet' 2015

Zo, d'r heeft even wat tijd gezeten tussen deze en de vorige blogpost. Niet dat er in de tussentijd geen flessen zijn opengetrokken, dat wel, maar meer om te drinken dan om analyserend te proeven. Vandaag heb ik weer eens zin om te analyseren. Een Loire-wijn, er zit cabernet franc in alsmede cabernet sauvignon, ik vermoed meer van eerstgenoemde aangezien 'cab-sauv' niet echt wil rijpen zo noordelijk gelegen. Elf maanden houtopvoeding in barriques, alcohol is slechts 12 procent. In het glas helder, licht rood. Licht aromatisch, een beetje rokerig, potloodslijpsel, rode bessen, Roosvicee rozenbotteljam, heel licht aards. In de mond droog, hoge zuren, beetje schraal, nauwelijks tannines, sappig, lage smaakintensiteit, rode bessen, potloodslijpsel. Het ontbreekt deze wijn niet aan typiciteit, zowel voor de druiven als voor het terroir. Geen complexe wijn maar ook niet echt makkelijk voor een "beginner". Dat laatste vind ik sowieso van wijnen uit het Loire-gebied maar dat is persoonlijk. Verkrijgbaar bij De Proeftafel te Zeist.