11 juli 2020

Casa Silva DO Colchagua Valley Late Harvest 2016

Late oogst maar geen "edele rot" of pourriture noble zoals de Fransen dat zo mooi zeggen. Een Chileense blend van ingedroogde druiven, te weten 56% sémillon en 44% gewurztraminer. Ondanks al het restzoet toch nog 12,5% alcohol, fermentatie en rijping sur lies in roestvrij staal. Behoorlijk aromatisch, perzik, abrikoos, lychee, mandarijn, gedroogd steenfruit. In de mond goed zoet, niet plakkerig, veel zuren ook, klein bittertje, lange afdronk. Alle beschreven geuren komen terug in de intense smaak aangevuld met iets kruidigs. Fraaie begeleider van schimmelkazen en harde oude kaas. Een mooie complexiteit mede dankzij de kruidigheid en het bittertje. Verkrijgbaar bij de wijnspeciaalzaak.

04 juli 2020

Weingut Hiss Kaiserstuhl Baden Eigenständig Rivaner Trocken 2018

Rivaner is een synoniem voor de druif müller-thurgau en geen kruising tussen riesling en silvaner zoals lang werd aangenomen. Hij staat rijkelijk aangeplant in Duitsland maar ook elders in de wereld wordt er wijn van gemaakt. Alcohol is 12,5%, geen hout. In de neus gist, hooi, tropisch fruit, mango, venkel, anijs. In de mond droog, hoge zuren, klein kruidig bittertje, citroen, honing, ananas, hooi. Frisse en lichte wijn, niet heel uitgesproken. Hoge rendementen in de wijngaard schat ik zo in. Jong drinken, niet bewaren. Verkrijgbaar bij de wijnspeciaalzaak.

03 juli 2020

Venec Tikveš Vranec 2017

Daar waar de meeste consumenten waarschijnlijk nog nooit een fles wijn uit Macedonië gezien zullen hebben, wordt dit toch al weer het zesde exemplaar voor mij uit deze republiek. Officieel moet je dan ook nog Noord-Macedonië zeggen want de naam Macedonië behoort sinds 2019 weer toe aan Griekenland. Nog veel vroeger maakte het onderdeel uit van Joegoslavië. De druif vranac is een typische Balkan-druif die ook nog wordt gecultiveerd in Bosnië-Herzegovina, Servië, Kosovo, Montenegro en Kroatië. Uitermate geschikt voor wijn met houtlagering maar vandaag eentje zonder, althans, dat "zeggen" de diverse websites. Het alcoholpercentage is wel aan de forse kant, 14,5% maar liefst. Een klein beetje terugkoelen mag dus best, zeker in dit jaargetijde. Een aroma van rijpe rode kersen, animaal, zwoel zwart fruit. Piepklein zoetje in de aanzet, mooie hoge zuren, speekselopwekkend, sappig, alcoholisch, warm, rond. Vooral op dag twee zijn de kleine scherpe en iets groene randjes verdwenen, flink beluchten dus. Intense smaken van rijp rood en zwart fruit, een animale toon, lange afdronk. Mocht-ie toch iets van hout gezien hebben dan is het goed verstopt en als-ie het niet heeft gehad dan heeft-ie het ook zeker niet nodig want de wijn is vol en rijk van zichzelf. Verkrijgbaar bij De Proeftafel te Zeist.

30 juni 2020

VSPT Wine Group DO Valle Central Alpaca Carmenère 2018

Ik ben weer eens schoon schip aan het maken in m'n wijnvoorraad. Het goedkope supermarktspul eruit, ruimte maken voor meer niche producten. Vin naturel, onbekende druivenrassen, kwaliteitswijnen, aparte wijnen. Na de zoete witte wijn van een paar dagen geleden is het exemplaar van vandaag momenteel het goedkoopste dat ik heb liggen. Voor net geen drie euro te verkrijgen bij de Jumbo, houtgelagerd (believe it or not), alcohol is 13% en ondanks dat er pontificaal "carmenère" op het etiket prijkt is het toch een blend met een aanvulling van 15% syrah. Helder, dieprood in het glas. In de neus kruidig, rood fruit, zwoel zwart fruit, klein beetje snoepig. In de aanzet een behoorlijk zoetje, voldoende zuren, sappig, tikje alcoholisch, warme afdronk, bittertje. Vanille, rijpe rode kersen, zwarte kersen. De nogal aanwezige vanilletoon doet me vermoeden dat houtlagering in dit geval een toevoeging is geweest, wellicht ook tijdens de fermentatie. Fabriekswijn. Na één glas heb ik het wel weer gehad.

27 juni 2020

Spätlese Rheinhessen Prädikatswein 2018

Dit exemplaar had ik al eventjes liggen. Standaard in huis voor het geval er iemand vraagt om zoete, witte wijn (met ijs!). Dat is al ruim twee jaar niet meer voorgekomen, de laatste der Mohikanen is ook overgestapt op droog, zolang er maar een fruitig zoetje in zit. Daar kan ik gelukkig veel kanten mee op. Met deze spätlese echter niet meer en door de gootsteen spoelen vind ik zonde, hoe spotgoedkoop de wijn ook is. Er zit niets anders op dan hem zelf maar te ledigen en er (weer) een stukje aan te wagen net zoals ik dat met de eerdere jaargangen heb gedaan. Na het uitstapje naar de Nahe met oogstjaar 2016 is men voor 2018 weer teruggegaan naar Rheinhessen. Alcohol is 8,5%, geen hout, druivenras(sen) onbekend maar ik ga er van uit dat het een blend is en dat daar in ieder geval riesling in zit. Zuiver in de neus, citroen, ananas, perzik, mango. Die geuren komen allemaal terug in de smaak inclusief een aangenaam zuurtje, een plakkerig zoetje en een lichte tongtinteling. Het heeft in de verte wel iets weg van een goedkope Moscato d'Asti. Bij een fruitsorbet, of er doorheen, kan hij best nog tot z'n recht komen. Vaste waarde op het onderste schap van de Albert Heijn.

24 juni 2020

Masottina DOC Piave Ai Palazzi Riserva Cabernet Sauvignon 2007

Pasta staat op het menu, daar wil ik rood uit Italië bij. Niet omdat het moet maar omdat het kan. Oogstjaar 2007 was een goed jaar in Italië, ik ben benieuwd of de cabernet sauvignon voldoende heeft kunnen rijpen. Op de stille spiegel flink wat hout en licht aards. Na het walsen met het glas komen daar nog meer tertiaire tonen bij, leer, animaal. In de mond zit er gelukkig ook fruit in, rijp zwart fruit. Hoge zuren, speekselopwekkend, sappig, droog, tannines 3 uit 5, licht drogend op het tandvlees, klein bittertje, kruidig, beetje "groen", korte afdronk, iets alcoholisch. Geen overbodige luxe om hem iets terug te koelen met de tropische temperaturen van dit moment. Iets langer in het glas komt er ook rood fruit bij. Een wat onbekende DOC, Piave. Gelegen in de grotere wijnregio Veneto. Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord. Ook in de studieboeken krijgt het geen aandacht. Dat kan ik me wel voorstellen want echt indruk maakt deze wijn niet op me. Alcohol is 13,5%, 24 tot 30 maanden hout, Franse barriques en groot Slavonisch eiken.

21 juni 2020

Claude Vialade IGP Pays d'Oc 'Influences Naturelles' 2016

Een biodynamische wijn met het "Demeter" keurmerk. Een blend van de druivenrassen cabernet sauvignon, grenache noir en syrah, alcohol is 13%, geen hout. Op dezelfde dag de fles ledigen want op dag twee kwamen er bij mijn exemplaar al wat oxidatieve tonen naar voren. In de neus rood fruit, floraal, iets snoepig. In de mond hoge zuren, tannines 3 uit 5, licht drogend op het tandvlees, beetje stalig mondgevoel. Geen hoge smaakintensiteit, wat schraal en dun, rood fruit, cederhout, aards. In schril contrast met de witte maar eveneens biodynamische wijn van Domaine Josmeyer die ik eerder die avond had opengetrokken en HIER heb beschreven. Wellicht dat 2016 geen topjaar was in het zuiden van Frankrijk. Ik had er in ieder geval meer van verwacht. Verkrijgbaar bij de wijnspeciaalzaak.

12 juni 2020

Companhia das Lezírias Azul Portugal DO Tejo 2016

Iedere verkoper zal zijn producten aanprijzen in de figuurlijke zin. Wanneer hij er negatief over zou zijn dan verkoopt-ie niks, zo simpel is het. Regelmatig worden daarbij superlatieven uit de kast getrokken om het plaatje mooier te doen overkomen dan dat ze in werkelijkheid is. Ook niks mis mee, dat heet marketing en reclame. Overspoeld wordt de consument met wijnen die "bij alles kunnen": vlees, vis, pasta, salade, pizza, barbecue en ga zo maar door. De mooiste wijnomschrijvingen worden geschreven, bijna proza. Blij word ik wanneer ik een omschrijving lees die spot-on is. Dan denk ik: "Die man weet waarover hij praat, heeft er verstand van en probeert niets te verbloemen of te overdrijven". Dat is bij de wijn die ik nu in m'n glas heb het geval. Ik vel altijd eerst vooraf een oordeel om erna te Googelen wat anderen over de wijn zeggen. De beschrijving op de site van De Proeftafel komt precies overeen met mijn bevindingen en dat is iets dat ik daar regelmatig zie. Dit zijn mijn eigen woorden. Diep paars gekleurd in het glas. In de neus boers, aards, rood fruit, een "vakantiegevoel". Rond in de mond, fraaie zuren, sappig, goede balans, iets langer dan gemiddelde afdronk. Intense smaak, rood fruit, klein beetje zwart fruit ook, vlezig, licht aards, iets kruidig, doet me een beetje denken aan de wijnen uit de Languedoc-Roussillon; garrigue, licht droppig in de finale. Ook qua smaak krijg ik het gevoel "op vakantie" te zijn. Daar waar de wijn altijd beter smaakt dan precies dezelfde flessen wijn die je weer meeneemt naar thuis. Ik denk dat dat heel herkenbaar klinkt voor de meesten. Conclusie: vriendelijke wijn en toch niet te simpel. Alcohol is 13,5%, 2016 is een blend van de autochtoon Portugese druivenrassen castelão en trincadeira, de samenstelling kan variëren per oogstjaar, geen hout.

07 juni 2020

Palacio de Bornos DO Rueda Verdejo Fermentado en Barrica 2018

Met het exemplaar van vandaag kom ik aan het einde van een reeks van vier wijnen gemaakt van de druif verdejo. Veel overeenkomsten maar ook veel verschillen. Allemaal oogstjaar 2018, allemaal 13,5% alcohol, allemaal uit Rueda maar daar houdt het op. Ik begon met eentje met houtopvoeding, daar eindig ik ook weer mee. De fermentatie geschiedde eveneens in hout en inclusief rijping heeft het contact met de barriques van Frans eikenhout in totaal vier maanden geduurd. Op de stille spiegel is dat hout evident middels een vanilletoon. Na het walsen met het glas komen daar rijpe tonen van tropisch fruit bij. In de mond fraaie hoge zuren, speekselopwekkend, sappig, klein kruidig bittertje, gemiddelde afdronk. In eerste instantie domineert het hout de smaak maar de fles is nog maar net geopend en komt koud uit de koelkast. Al opwarmend komen de smaken goed los maar toch blijft het hout op de voorgrond, wat tropisch fruit als perzik en mango volgt. Dat maakt het moeilijk om de wijn goed te beoordelen aangezien de verschillen grotendeels wegvallen wanneer je deze wijn vergelijkt met welke andere witte wijn dan ook die houtopvoeding heeft gehad. "Voor hetzelfde geld" heb ik een Meursault in m'n glas of een Chardonnay uit Napa Valley. Niet letterlijk "voor hetzelfde geld" overigens want de wijn die ik vandaag ik het glas heb is lang zo duur niet als die twee voorbeelden. Het lijkt er op alsof dit "hout om het hout" is terwijl hetzelfde huis al een prima Verdejo heeft zonder, zie m'n vorige blogpost. Witte wijn met hout is naar mijn mening een "eetwijn", hier moet een gerecht bij. Het eerste dat bij me opkomt is gerookte zalm maar asperges met een rijke roomsaus kan ook. Of iets met aardse tonen zoals risotto met paddenstoelen. Zo sec, zonder maaltijd is-ie wat vermoeiend. Verkrijgbaar bij Wijnkoperij Okhuysen.

06 juni 2020

Palacio de Bornos DO Rueda Verdejo 2018

Beginnen met een conclusie: de Verdejo van vandaag mag dan 1.7x duurder zijn dan die uit m'n vorige post maar is-ie ook evenzoveel keer lekkerder? Laat ik nu alvast verklappen dat-ie minstens 5x lekkerder is. Nochtans zijn de overeenkomsten talrijk: dezelfde druif, dezelfde wijnregio in hetzelfde land, hetzelfde alcoholpercentage (13,5%), beide zonder houtopvoeding, hetzelfde oogstjaar. Wat maakt dan het verschil? Wat meteen opvalt is de enorme smaakconcentratie en smaakintensiteit. Waar de één als onsamenhangend, schraal en dun overkomt, is de ander, degene die ik nu in m'n glas heb, een toonbeeld van intensiteit. Gele appels, rode appels, citroen, limoen, maïs, ziltig, floraal, kruidig, anijs, droppig. Tevens zijn al die smaken super geconcentreerd. Wat is dan het verschil tussen intensiteit en concentratie? Is dat niet hetzelfde? Intensiteit zie ik als "veel smaak", concentratie zie ik als "het is een geheel", alle smaken komen bij elkaar en zijn niet verdeeld over tijd of plaats. Je proeft ze tegelijkertijd op dezelfde plek in je mond. Eerlijk gezegd is dit een onderwerp dat in alle studies en cursussen die ik tot nu toe heb gevolgd nog nooit besproken is geweest. Ik ben nu dus even improviserend aan het "jammen" maar ik begrijp wat ik zeg en teruglezend kan ik het ook nog met mezelf eens zijn. En wat een afdronk heeft deze wijn zeg! Ik blijf 'm proeven lang nadat-ie is doorgeslikt. In het verleden heb ik meerdere witte wijnen bestempeld als mijn "huiswijn" maar ik geloof dat ik met dit exemplaar toch de enige, echte heb gevonden. Dikke, vette aanrader! Verkrijgbaar bij Wijnkoperij Okhuysen.

05 juni 2020

Cuevas de Castilla DO Rueda Gran Villa Verdejo 2018

Ik doe een aantal Verdejo's op rij. Dit is nummer twee, de eerste was een week geleden opengetrokken bij een geslaagd dineetje met gasten, vandaag "vlieg ik solo". Het is eigenlijk appels met peren vergelijken aangezien de vinificatie van deze Cuevas de Castilla veel minder bewerkelijk is. Dat zie je terug in de prijs maar ook zeker in de kwaliteit. In het glas licht strogeel met groene reflecties, helder. Licht aromatisch, citroen, grassig, steenfruit, tropisch fruit, anijs, venkel. In de mond heel licht pétillant, een kleine tongtinteling, droog, knisperende hoge zuren, iets ziltig, bittertje, gemiddelde afdronk. Smaakintensiteit 2 uit 5, citroen, limoen, mango, lychee, anijs, zeer reductief gemaakt heb ik de indruk, strak. Onwillekeurig doet hij me een klein beetje aan Vinho Verde denken. Wellicht dat de combinatie met gegrilde sardientjes of dorado goed zal uitpakken maar zo sec komt-ie wat rauw op m'n dak vallen. Ik heb betere, veel betere Verdejo's geproefd. In tegenstelling tot m'n opmerking in de vorige post is dit exemplaar wel weer gebaat bij een koude serveertemperatuur. Alcohol is 13,5%, geen hout, verkrijgbaar bij de Jumbo.

30 mei 2020

Bodegas Castelo de Medina DO Rueda Vendimia Seleccionada Verdejo 2018

Paella met vis, schaal- en schelpdieren. Dat staat er op het menu. Gasten met een voorkeur voor witte wijn, gasten die rood prefereren. Voor beide heb ik Spaans uitgekozen, te beginnen met wit. Aangezien het een gerecht met een volle en kruidige smaak is mag het geen "dunne" wijn zijn, het mag best een mond vol zijn. M'n keuze valt op deze Verdejo uit Rueda, zes maanden sur lies, drie maanden in Frans eikenhout, alcohol is 13.5%. Een intens strogele tot citroengele kleur, helder. Op de stille spiegel is het hout evident, ook al was het maar drie maanden, middels een vanilletoon. Tevens citroen, maïs, gist, hooi, honing. In de mond droog, knetterhoge zuren, licht drogend op het tandvlees, lange afdronk. Gemiddelde smaakintensiteit, citroen, vanille, kokos, honing, ananas. Enorm fris en verkwikkend, ideaal aperitief, "terras-wijn" bij uitstek, de smaakpapillen worden getriggerd. En weer vooral niet te koud serveren, ik blijf het zeggen bij witte wijn. Flink beluchten door hem in een karaf over te klotsen kan ook geen kwaad. Verkrijgbaar bij de wijnspeciaalzaak.

29 mei 2020

Stormhoek WO Western Sparkling Moscato Rosé 2019

Een grote kortingsticker op de fles waardoor de prijs zakt naar een niveau dat ik dit toch ook eens wil proberen. Gezien het percentage alcohol van slechts 5,5% verwacht ik behoorlijk wat restzoet. Zo veel dat je eigenlijk beter kunt spreken van "restalcohol". Moscato sweet pétillant staat er op het achteretiket te lezen. Met die moscato wordt de druif muscat d'Alexandrië bedoeld. Die is echter wit en de wijn is licht zalmroze gekleurd, er zal dus ook iets anders bij moeten zitten. Even spitten op het internet leert me dat hij is aangevuld met de rode (blauwe, zwarte... hoe je het ook noemen wilt) druif cinsault, vandaar dus de kleur. Het zoet is overweldigend maar wordt redelijk in balans gehouden door het aanwezige zuur, wellicht aangezuurd, speekselopwekkende hoge zuren. Floraal in de neus, meloen, tropisch fruit, peer. In de mond citroen, ananas, peer, meloen. Heel makkelijk en nog makkelijker door te drinken. Gevaarlijk makkelijk. Verleidelijk voor de "jeugd" die hiermee weleens de opstap zou kunnen maken naar hard liquor. Gelukkig worden de beperkingen voor de aanschaf van alcohol steeds strenger maar dit soort drankjes maakt het mogelijk om het gevaar ervan te onderschatten. Het klokt echt weg als limonade.

24 mei 2020

Vinovalie Les Virtuoses de Raimbault AOP Gaillac blanc sec 2016

Niet echt heel piepjong meer deze witte wijn uit 2016 dus ik ben benieuwd hoe en óf hij de tand des tijds heeft weten te doorstaan. Vrij intens geel gekleurd, helder. Geen houtopvoeding wel zes maanden sur lie. Zelfs koud in het glas is-ie al enorm aromatisch, tropisch fruit, mango, ananas, lychee, honing, floraal, rijpe tonen. Klein zoetje, voldoende zuren, speekselopwekkend, kruidig bittertje, lange afdronk. Voor wit een best hoge smaakintensiteit. Wat ik ruik komt ook allemaal weer in de smaak terug inclusief een rijpe licht aardse toon met noten en paddenstoelen. Ik krijg spontaan zin in risotto met cantharellen en cashewnoten en ik denk dat deze wijn daarbij niet zal misstaan. Overigens voornamelijk vanwege z'n leeftijd, een verser exemplaar is weer een heel ander verhaal. Alcohol is 14%, dit exemplaar komt uit de Franse Intermarché.

23 mei 2020

Les Granges des Domaines Edmond de Rothschild AOC Haut-Médoc 2015

Geen verhaal over hoe ik tot de aanschaf van dit exemplaar ben gekomen, de historie van het wijnhuis of andere smeuïge of wetenswaardige feitjes. Gewoon het doorspitten van een Excel-sheet met m'n voorraad en dan een keuze maken op basis van jaartal, aanschafdatum, aanschaflocatie en niet onbelangrijk: waar heb ik op dit moment zin in? Sprankel, wit, oranje, rosé, rood, zoet, droog... keus genoeg. Dan kan ik ook nog kiezen of ik iets uit m'n "dubbele voorraad" ga opentrekken waarover ik al geblogd heb in het verleden of dat ik iets nieuws opentrek waarbij ik mezelf min of meer verplicht, in ieder geval de eerste paar slokken, de wijn te analyseren en notities te maken voor Wijn-Blog. Geen straf hoor want analyseren doe ik bij elke wijn ook al schrijf ik er niet over. Dat is nou eenmaal een direct gevolg van het volgen van wijneducatie, je kunt niet meer onbevangen een "wijntje" alleen maar "lekker" vinden. Wanneer ik bij vrienden thuis over de vloer kom zijn ze toch wat nerveus of de wijn die ze, speciaal voor mij, in huis hebben gehaald wel goed genoeg is. Ik wind er ook nooit doekjes om en zeg het ronduit wanneer ik de wijn niets vind maar dan leg ik wel uit waarom. En uiteraard gaat de fles toch leeg, niet uit beleefdheid maar in negen van de tien gevallen omdat het een enorm makkelijke en toegankelijke allemansvriend is waar op zich geen fouten in zitten en valt in de categorie "dertien-in-een-dozijn-wijn". En daar zijn er best veel van. Terug naar deze Bordeaux-wijn uit het sublieme oogstjaar 2015. Hij ruikt weer eens heel subtiel naar Frankrijk. Zwoel, notig, aards, rood fruit, zwart fruit, kruiden, rozenbottel, cederhout. Het mondgevoel hoort bij 2015: zijdezacht, rijpe tannines, fraaie zuren, sappig, klein bittertje, lange afdronk. Smaakintensiteit 3 uit 5, veel fruit, vooral rood fruit, bessen, bramen, klein beetje hout, licht aards, leertoon, droppige finale. Degelijke doordrinkfactor, complexiteit hoger dan gemiddeld. Absoluut niet "Grand-Cru-Classé-waardig" maar schuurt tegen de onderkant van de onderkant daarvan aan. Een blend van de druivenrassen merlot en cabernet sauvignon, alcohol is 13,5%, twaalf maanden rust in tweedejaars eikenhout. Verkrijgbaar bij de grotere supermarkt en de wijnspeciaalzaak.

22 mei 2020

De Wijnacademie: de opleiding tot vinoloog



Thuis opgroeiend was er een hoogtepunt in de week. Elke woensdag aten we nasi. Dat was het enige moment dat mijn zus en ik, beide minderjarig, een paar slokken pils in ons glas kregen. Ik weet nog goed dat ik daar altijd naar uit keek. Later, we spreken de jaren tachtig, stond er wel eens een uitnodigend glas Sherry op tafel me aan te staren. Het tijdperk van de Margriet- en Libellelezende huismoeders. Ook daar mocht ik, met toestemming, wel eens een slokje uit proeven. Daarna is het qua alcoholconsumptie eigenlijk heel lang heel stil gebleven. Tot aan het begin van de jaren negentig was ik geen uitgaanstype en mijn vrienden dronken ook niet. Het was in 1989 dat ik tijdens de militaire dienstplicht m'n eerste biertje nam, pils. Eerder uit gierigheid dan uit lust. Op de zogeheten 'beercalls' op de vliegbasis na het werk waren de biertjes gratis en voor de frisdrank moest betaald worden. Daar begon het en het zou nooit meer goed komen... Jarenlang was het pilsje mijn standaard drankje na het werk en in het weekend. Gek genoeg dan weer niet wanneer ik ging stappen, ik ging met de auto en was nog steeds een vrek. Entreegeld, tien tot vijftien gulden, een gulden voor de kapstok, vijf gulden voor twee colaatjes op de hele avond, twee gulden voor twee WC-bezoekjes en vier gulden voor de portiers. Regelmatig kostte een dansavond van 23:00 tot 07:00 uur me zo'n vijfentwintig gulden, het dubbele wanneer er ook nog een after-party ergens was.

In 2008 werd er een nieuw persoon geïntroduceerd tot mijn vriendenkring, hij was vinoloog, nog nooit eerder van gehoord. Tijdens ons jaarlijkse uitje in het Pinksterweekend nam hij de wijnen voor zijn rekening als aanvulling op de kratjes bier die werden ingeslagen. Mijn smaakpalet was vanaf kind-zijn inmiddels verfijnd door de jaren heen; de gruwelen van weleer als witlof, spruitjes, zwarte koffie, voornamelijk bitters dus, had ik geaccepteerd en redelijk leren waarderen. Ik was klaar voor een nieuwe stap al was het voornamelijk het enthousiasme en het elan van Rob die de materie in eerste instantie interessant maakte. Ik wilde er meer over weten, meer proeven. Ik ging naar heel veel grote proeverijen en Googelde naar wijnopleidingen. Uiteraard kwam daarbij ook de Wijnacademie in beeld maar daar kon je pas heen als je een bepaald voortraject had doorlopen. Er waren verschillende gradaties, toen SWEN geheten, nu SDEN. De laatste opstap tot de toelating naar de Wijnacademie was een cursus van acht avonden en werd afgerond met een examen. Je diploma, het Wijnbrevet, was het toegangskaartje tot de opleiding aan de Wijnacademie. In die tijd kon je ook nog uitgeloot worden omdat het een hele populaire opleiding was waar meer aanmeldingen voor waren dan beschikbare plekken. Daarbij werd er ook nog gekeken of je de opleiding voor je beroep nodig had of dat je een hobbyist was. Ik was dus uitermate verrukt dat ik als hobbyist mocht aanvangen in het schooljaar 2011/2012.

Een pittige opleiding, veel theorie, veel proeven. De realiteit: hoe meer je weet hoe meer je beseft wat je niet weet. Denk je in het begin nog stellig te zijn dat je een wijn van de chardonnay-druif proeft, kan dat later in de opleiding een enorme diversiteit aan andere druiven zijn. Alle smaakindrukken opslaan in je geheugen maar ook reduceren en deduceren om er achter te komen waar de wijn vandaan komt die in je glas zit en van welke druif/druiven hij gemaakt is. Het vormen van proefgroepjes om elkaar scherp te houden door "vreemde" wijnen te laten proeven. De wijnen uit Oost-Europa kwamen toen net opzetten gemaakt van allerlei onbekende inheemse druivenrassen. Weer meer mogelijkheden om twijfel te doen zaaien wanneer het op het proef-examen aankomt. Daar moet je twaalf wijnen proeven en er vragen over beantwoorden. Dan ook nog drie theorie-modules. Vier onderdelen die allemaal met een voldoende moeten worden afgerond om uiteindelijk je diploma in ontvangst te mogen nemen. Gelukkig mag je een aantal keer de mist in gaan en heb je een paar jaar om alles te halen zodat je niet de hele opleiding opnieuw hoeft aan te vangen. Het proef-examen haalde ik zelf pas bij de derde poging. Ik slaagde in 2013. Ik mocht mijzelf Vinoloog van de Wijnacademie noemen.


Net als bij autorijden begint daarna de ervaring. Op elke vakantie zoeken naar wijnen die je nog niet "gehad" hebt. Met meer kennis de wijnetiketten kunnen ontcijferen. Nog meer proeverijen bezoeken. Vervolgcursussen om je opgedane kennis te verdiepen. Plotseling was mijn smaakpalet nog verfijnder geworden, of liever, de bewustwording ervan. Van koffie met melk en suiker overgaan naar espresso zonder suiker, spruiten en witlof heerlijk vinden. De opkomst van het speciaalbier wakkerde ook mijn interesse daarin weer aan. Ik ging nu zelfs "biertjes" ontleden zoals ik dat op de Wijnacademie met wijn deed. Bij wijn hoort spijs en soms zijn daar briljante combinaties in te maken. Weer een cursus. Experimenteren met kruiden, verschillende kook- en braadtechnieken. Thee. Water. IJs. Biologisch. Vegetarisch. Verfijnd dineren. Alles met smaak boeit me nu. Dat is een direct gevolg van de uitbreiding van mijn kennis op dat gebied. Eten en drinken is zoveel leuker wanneer je weet wat je eet en drinkt. Waarom het smaakt zoals het smaakt. Mijn honger en dorst zijn gelukkig nog lang niet gestild en het enthousiasme van de vinoloog waarmee het allemaal begon zit nu ook in mij. Daarbij is de opleiding tot Vinoloog aan de Wijnacademie cruciaal geweest. Normaal gesproken komen alleen wijnen in de rubriek "aanrader" maar dit keer komt de Wijnacademie er ook bij.