Gil Family Estates Bodegas Atalaya DO Almansa 'El Vigía de la Atalaya' 2024

Statistisch gezien is dit de tweede keer dat ik een wijn van de druif alicante henri bouschet hier op Wijn-Blog ga beschrijven. De eerste keer echter had de wijn kurk en wel in zo'n hevige mate dat ik er geen zinnig woord over kon melden. Dus eigenlijk wordt dit m'n ontmaagding voor wat betreft deze druif. Hij wordt vaak gebruikt in blends dus ik ben verheugd dat ik er weer een monocépage van heb weten te vinden. Alcohol is 14,5%, geen hout, temperatuur gecontroleerde vergisting in INOX. Ook de malolactische vergisting vond plaats in INOX. Dat is althans wat de Spaanse website zegt: "vergisting". Dat is ook de term die ik heb geleerd op de Wijnacademie® maar recent(?) inzicht leerde me dat het hier eigenlijk gaat om "malolactische omzetting". Ik zal vanaf nu dan ook die term gaan gebruiken. In posts die ik in het verleden al heb geplaatst zal de oude term nog staan. Misschien ga ik die mondjesmaat vervangen, misschien ook niet. Het is een behoorlijke klus. Anyway... terug naar de wijn van vandaag. In het glas heel licht nevelig, diep donkerpaars van kleur, intensiteit 4 uit 5. Redelijk aromatisch, fruitig, fris, vers rood fruit, frambozen, perendrups, bramen, rijpe rode kersen, kirsch, cassis. Een zijdezacht mondgevoel, fruitig zoet, licht op de tanden drogende tannines (1 uit 5), klein bittertje, precieze zuren, meer strak dan filmend, lange en warme afdronk. Intense smaak, brede verdeling over het smaakpalet, rijpe rode en zwarte kersen, zondoorstoofde zwarte pruim, rumrozijnen, salmiak, kruidig, eucalyptus. Het alcoholpercentage vind ik iets aan de hoge kant om lekker doordrinkbaar te zijn maar dat is mijn subjectieve mening. Interessant feitje over de alicante henri bouschet is nog dat dit één van de weinige rode (blauwe) druiven is die zich een "teinturier" mag noemen. Het sap van een teinturier is namelijk rood in plaats van doorzichtig. Een wijn van deze druif zal altijd rood zijn. Een blanc de noir kun je hiervan dus niet maken.